5 maart 1915

35e brief

Mijn beste Emma,

Vergeef me als ik je zo lang niet schrijf. We zijn van dorp veranderd waardoor we altijd bezig zijn. Alle voorbije dagen heb ik het druk gehad. Je denkt waarschijnlijk dat ik je vergeet en niet aan je denk. Oh! Schat, ik zie je graag. Ik zou je zo graag willen omhelzen en overal kussen, met jou leven zoals vroeger maar ik ben zo ver, in land die sinds kort weer Frans is geworden. Ik voel meer dan ooit hoe veel ik je mis. Zullen we elkaar ooit terugzien?
Enkel God weet het. Ik geef de moed niet op. Het is aangenaam in Hem te kunnen vertrouwen omdat hij een zekere steun is.
Ik begrijp dat je verlangt naar nieuws van me maar zoals ik al eerder zei, het is hier minder gevaarlijk. Je hoeft niet zoveel te verlangen als wat je nu doet. Ik heb je brieven nr 40 en 41 ontvangen. Wat een lange brieven schrijf je mij, dat is zo aardig. Maar wat een moeite is dit voor je. Wanneer ik je brieven lees, heb ik het gevoel dat je naast me zit, dat je luidop praat. Dat ik niet langer kan schrijven spijt me echt maar ik heb niet altijd de tijd en overdag heb ik zelden een uur de tijd. Het is nu bijna acht uur ’s avonds en bijna tijd om de Compagnie te roepen. Daarna zal ik in slaap vallen terwijl ik aan jullie beide denk. Ik bedank je voorde verdragen die je hebt gestuurd. Ik laat je voor vandaag. Aangezien de brief niet meer vandaag weg kan, zal ik proberen je nog een brief te schrijven om deze samen te versturen.

Vaarwel schat
Ik kus je zacht

Advertenties